Τα ποντιακά «ωτία» ετοίμασαν οι πρωτοετείς μαθητές του τμήματος Α2 της Σχολής “Αρτοποιίας – Ζαχαροπλαστικής” της ΕΠΑ.Σ ΔΥΠΑ Γαλατσίου, στο πλαίσιο του εργαστηρίου “Συναφή προϊόντα Αρτοποιίας Ζαχαροπλαστικής” με την επίβλεψη και καθοδήγηση της κας Καλτσά Καλομοίρας, Τεχνικού Αρτοποιίας Ζαχαροπλαστικής και της κας Χαριτάκη Κορνηλίας, Τεχνολόγου Τροφίμων.

Τα «ωτία» στην ποντιακή κουζίνα είναι μικρά γλυκίσματα που μοιάζουν με αυτιά και προσφέρονταν σε γάμους και βαπτίσεις αλλά και σε γιορτές. Είναι αφράτες και πεντανόστιμες τηγανίτες, το τέλειο γλυκό σνακ για τον καφέ ή το τσάι αλλά και σαν κέρασμα για τα παιδιά. Η κουζίνα του Πόντου είναι μία ιδιαίτερη κουζίνα, βασισμένη στον τρόπο ζωής, στα ήθη και τα έθιμα των Ποντίων και την προκοπή της νοικοκυράς να αποδείξει ότι έφτανε στα χέρια της. Ίσως είναι η κουζίνα με τις περισσότερες αλμυρές και γλυκές συνταγές. Είναι η παράδοση που έφεραν μαζί τους από τους τόπους που ξεριζώθηκαν και τις διαφυλάσσουν σαν θησαυρό. Όταν μάλιστα η παράδοση συναντά τη φαντασία που γίνεται δημιουργία και τα αυτιά (ωτία) γίνονται γλυκίσματα στην ποντιακή κουζίνα, τότε συναρπάζουν με τη γεύση τους μικρούς και μεγάλους.

Η Μηλίνα είναι μια ξεχωριστή τυρόπιτα από την Αλεξανδρούπολη του Έβρου. Μια πανάρχαια συνταγή που αποτελείται από χωριάτικα φύλλα και γέμιση από αυγά, τυρί φέτα και σπασμένους μαλακωμένους γιουφκάδες. Πρόκειται για ποντιακό λεπτό φύλλο, ή πέτουρα ένα επίσης είδος ποντιακού και μικρασιατικού ζυμαρικού που μοιάζει με φαρδιά χυλοπίτα. Τα ζυμαρικά πρέπει να μαλακώσουν, οπότε δεν τα βράζουμε αλλά τα μουλιάζουμε σε ζεστό νερό για λίγα λεπτά. Η πίτα ψηνόταν σε ανθρακιά, σε σωρό δηλαδή από αναμμένα κάρβουνα, σε ρηχό χάλκινο ταψί και τη γυρνούσαν πάνω σε χάλκινο καπάκι ώστε να ψηθεί και από την άλλη πλευρά κάτι που απαιτούσε κάποια ιδιαίτερη τεχνική.

Δια χειρός των μαθητών “Αρτοποιίας – Ζαχαροπλαστικής” της ΕΠΑ.Σ ΟΑΕΔ Γαλατσίου

Τη Μηλίνα ετοίμασαν οι πρωτοετείς μαθητές του τμήματος Α1 Αρτοποίας-Ζαχαροπλαστικής, στο πλαίσιο του εργαστηρίου “Συναφή προϊόντα Αρτοποιίας Ζαχαροπλαστικής” με την επίβλεψη και καθοδήγηση της κας Καλτσά Καλομοίρας, Τεχνικού Αρτοποιίας Ζαχαροπλαστικής και του κου Βουρλάκου Ευάγγελου, Τεχνολόγου Τροφίμων.

Κριτσίνι πικάντικο

Η συνταγή είναι από τον κ. Βασίλη Γαλανό, Πρόεδρο Συλλόγου Αρτοποιών Ν. Χανίων «Ο Ευαγγελισμός»

«Για τους γονείς μας, το χαρούπι ήταν η σοκολάτα των παιδικών τους χρόνων. Μεταπολεμικά το χαρούπι το έδιναν στα παιδιά σαν σοκολάτα, επειδή έχει μια ιδιαίτερη γεύση που μοιάζει κάπως με το κακάο, χωρίς να ξέρουν τη θρεπτική του αξία και το υπερτρόφιμο που θεωρείται σήμερα. Πρωτοπαρουσιάστηκε στη σύγχρονη διατροφή πριν περίπου 8 χρόνια και όλες του οι εκδοχές είναι ιδιαίτερες, όπως π.χ. το χαρουπόμελο. Έχει πολλά να δώσει σαν προϊόν, τόσο γευστικά όσο και θρεπτικά», μας λέει ο κ. Γαλανός.

Η συνταγή είναι από τον Νίκο Χανδόλια,
Artisan Baker
@frommydadsbakery

Ο ρόλος της βιταμίνης C: Η έντονη κόκκινη χρωστική ουσία στα παντζάρια ονομάζεται βεταλαΐνη και έχει σχετικά σταθερή συμπεριφορά σε όξινα περιβάλλοντα, αλλά φθείρεται γρήγορα σε αλκαλικές συνθήκες. Η χρωστική ουσία βεταλαΐνη, περιέχεται στο κενοτόπιο των κυττάρων του παντζαριού. Μια ξαφνική αύξηση της θερμοκρασίας μπορεί να βλάψει τις μεμβράνες των κυττάρων και να προκαλέσει τη διαρροή της βεταλαΐνης και έτσι να σκουρύνει/ καφετίσει την ζύμη μας. Για να το περιορίσουμε αυτό, μπορούμε να συμπεριλάβουμε στο ζυμάρι μας αντιοξειδωτικά όπως το ασκορβικό οξύ (γνωστό και ως βιταμίνη C) που θα προστατεύσουν το παντζάρι από την οξείδωση και θα βοηθήσουν στη διατήρηση του ζωντανού χρώματος στο ζυμάρι. Η προσθήκη του ασκορβικού οξέος είναι προαιρετική και δεν επηρεάζει τη γεύση στο ψωμί αλλά είναι το κλειδί για να διατηρήσει το κατακόκκινο χρώμα του παντζαριού.